Archive for mei, 2009

Nijmegen – 29 mei 2009

Mijn derde 800m dit seizoen, en de eerste serieuze poging om de EYOF limiet te lopen. Ik heb me goed voorbereid en voel me sterk. Ruim op tijd stap ik op de fiets om naar mijn trainer te fietsen, hij zal mij chaufferen naar Nijmegen. Onderweg komen we helaas hopeloos vast te staan in files. Het is echt ongelofelijk. Wanneer we de ene file uitrijden, rijden we de volgende alweer in.
Op tijd komen zat er in ieder geval niet meer in.
Maar gelukkig heeft Alfred in zijn mobiel het nummer van Grete Koens staan, waarvan ik wist dat zij ook in Nijmegen aanwezig zou zijn. Ik belde haar en gelukkig wist zij te regelen dat ik later op de avond in een seniorenserie mag lopen, de D-serie. Nu kan ik gelukkig een beetje ontspannen.

Het moment dat we, Alfred en ik, de baan op komen lopen gaat net de serie van start waar ik in hoorde te lopen. Toch wel balen dat ik hier niet in mee kan lopen denk ik, aangezien er erg hard wordt gelopen. Een Belg wint de serie in 1.52, Jorian van Damen werd tweede in 1.54 en Jesper van der Wielen derde in 1.55.
Ideaal om me aan op te trekken en de limiet te beslechten.

Na ongeveer een uur ging ik maar eens rustig beginnen met mijn warming up. Uiteraard was er bij de callroom een hoop gezeik, aangezien daar een mevrouw stond die volgens mij nog nooit van atletiek gehoord had, en waarvoor flexibiliteit maar een vaag begrip was.
Goed, uiteindelijk mocht ik dus toch lopen! Ik had geen idee hoe snel de serie zou zijn, maar ik wist wel dat er geen haas was.
Bij het uitkomen van de bocht merkte ik dat ik op kop liep. Hier had ik geen zin in, en hield dus een beetje in zodat ik in tweede positie kwam te lopen. Op 400m kwamen we door in 57/58 seconden. Te langzaam voor de limiet, dacht ik.

Jeroen van Calker tijdens Global Atletics Nijmegen

Met nog ongeveer 300m te gaan ging ik iets naar buiten toe, klaar om er overheen te gaan. Vijftig meter later was ik er dan daadwerkelijk overheen. De vorm was er duidelijk want ik kon heerlijk doortrekken door de bocht, het rechte stuk op. Naar de finish toe lopend keek ik met een schuin oog naar de klok. De limiet was binnen handbereik! Op het moment dat ik dit dacht, sloeg de verzuring toe. Eenmaal over de finish bleef de klok stilstaan op 1.55.53 min ! Net niet, op 13 honderdsten van een seconde na. Maar ik ging wel naar huis met een pr en een grote bos bloemen, omdat ik de serie had gewonnen. En volgende keer beter, hopelijk.